SON MEKTUP

Yalnızlığıma mektuplar yazdım

Zarfları gözyaşlarımla yapıştırdım

Gönderdim uzaklara…

Ve beklemeye başladım

Sessiz, sakin

İçimdeki fırtına dinmiş gibi

Kalbimdeki yağmur bitmiş sanki

Hala yağıyor ama daha çiseli çiseli…

Postacı geçiyor sokağımdan

Bir umut, bir tebessüm

Kendini bilmezlik bendeki!

Geçiyor gidiyor kapımdan

Bir cevap beklerken

O kadar yazdığım mektuptan

Hiç ses yok yalnızlığımdan

Alıyorum elime kağıdımı, kalemimi

Yazıyorum yine uzun uzun

Daha buruk, daha isyankar

Diyorum ki; bu son

Yazmam artık sana

Nice mektuplar biriktirdim

Hiçbirine cevap vermedin

Şimdi sana söylüyorum

Sevgili yalnızlığım

Bu sonu sen seçtin!